{"id":1676,"date":"2022-06-29T06:57:07","date_gmt":"2022-06-29T05:57:07","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.wesleyjanse.be\/index.php\/2022\/06\/29\/dag-9-port-alberni-macmillan-provincial-park\/"},"modified":"2022-07-04T07:16:27","modified_gmt":"2022-07-04T06:16:27","slug":"dag-9-port-alberni-macmillan-provincial-park","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.wesleyjanse.be\/index.php\/2022\/06\/29\/dag-9-port-alberni-macmillan-provincial-park\/","title":{"rendered":"Dag 9: Port Alberni & MacMillan Provincial Park"},"content":{"rendered":"\n

De dag begon grauw en grijs, met bedruppeld buitenmeubilair en een miezer zie het grote slaapkamerraam geselde. De terrasdeur scharnierde heen en weer, sloeg met een rake klap tegen de wand die beide terrassen van elkaar scheidde, om daarna de volgende windvlaag op te vangen en in het slot te denderen. Het agressieve zeewater spatte op tegen de scherpe rotsen en vormde kleine tsunamis van wit schuim op het woeste water, waar geen hond of vogel in zou duiken. Warme oranje lampen schenen vanachter de ramen en een man slurpte van zijn warme drank terwijl een zielige Belg besefte dat er nergens te ontsnappen valt aan het onvoorspelbare Belgische weer.<\/p>\n\n\n\n

Het klinkt als een tafereel uit een boek, maar de proloog is meer dan een verzinsel. Er hing regen in de lucht en hij viel er soms met bakken uit. Tijd om de ruitenwissers aan te steken en op weg te gaan naar de Pacific Rim Highway.<\/strong> Uiteraard was men hier nog steeds aan het werken en deze keer was het nog erger. Ik schat zo\u2019n 30 minuten wachten voordat het tegenliggend verkeer kwam. Daarna nog zo\u2019n 12 minuten voordat wij door mochten. Om vervolgens langs de stijle klif te rijden over losliggend grind, naast ontploffingszones en bij elkaar klittende werkmensen. De rit door de werf zou zo\u2019n 5 minuten gekost moeten hebben, wat TommieTom – ja hoor, die goede oude vriend is er dit jaar weer bij \u2026 en ook hij draaide met zijn ogen van verveling, wel ja, de kaart draaide – en mij deed vermoeden dat ze de weg gewoon een halfuur afzetten om daarna het verkeer van beide richtingen een kwartier door te laten. Wel bood deze werf en stop ons zicht op Kennedy Lake. <\/strong>Wat later stopten we ook bij een uitzichtpunt op Sproat Lake.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mits serieus wat vertraging door bovenstaande grap en de deprimerende ochtend, kwamen we iets na het middaguur aan in Port Alberni<\/strong>. Een klein havendropje met een leuke pier en een mooi uitzicht op de in mist hangende bergen. Er staat ook een toren waar je op kan en als je geluk hebt ligt de Lady Rose er, een oude schip, maar aangezien die uitvaart was ze er niet. Het reddingsschip lag er wel.<\/p>\n\n\n\n